سنّ یادگیری و سوادآموزیِ کودکان ربطی به سنّ شناسنامه ای آن ها ندارد

 

در سال هایِ اخیر در کشورهای اسکاندیناوی و ایالات متحده یِ آمریکا تحقیقاتِ دامنه داری در زمینه سوادآموزیِ کودکان دبستانی صورت گرفته است. یکی از نتایجِ مسّلمِ این تحقیقات این است که سنّ یادگیری و سوادآموزیِ کودکان ربطی به سنّ شناسنامه ای آن ها ندارد. به عبارتِ دیگر بسیاری از نوآموزانِ شش هفت ساله هنوز آمادگیِ مدرسه رفتن ندارند.

مشکلِ رفتاریِ نواموزان اغلب به عنوانِ یکی از دلایلِ اصلیِ کُند پیش رفتن آموزش تلقی می شود. ناآرامی و بیش از حدّ فعال بودن خصلتی است که به پسربچه هایِ پنج تا هفت ساله نسبت داده می شود و به قولِ آسترید لیندگرن نویسنده یِ به نامِ سوئدی پسربچه ها مورچه در شلوارشان دارند. اما آرام ننشستن و شیطان بودن به خودیِ خود نه نشانه یِ ابتلا به بیماری خاصی است ونه مانعِ یادگیری. گوستاو یونسون یکی از محقق سوئد در سال ها پیش به این مسئله اشاره کرده است. وی  در سال 1950 نتایج یک سری تحقیقاتِ خود را تحتِ عنوانِ 222 پسر استکهلمی منتشر کرد. یوهانسون نشان داد که از میانِ پسران هشت تا چهارده ساله تقریبأ پنج درصد قادر به نشستن و آرام گرفتن نیستند. ناآرامی این پسربچه ها زمانی مسئله آفرین می شود که قوّه یِ یادگیریِ آن ها کُند و بطئی باشد. یوهانسون به عواملِ متعددی از جمله توانائی هایِ فردی، محیطِ آموزشی اشاره می کند.  

در مورد مبتلایانِ به ای دی اچ دی مسئله به گونه یِ دیگری است. طبقِ این تحقیقات بیست تا شصت درصدِ کودکانی که مبتلا به ای دی اچ دی می باشند با گذشت زمان و در صورتِ کمک و یاریِ اطرافیان، بر رفتار خود کنترل پیداکرده و از پسِ مشکلات و معضلات آموزشیِ خود برخواهند آمد و تنها گروهِ کوچکی تا آخرِ عمر با مشکلاتِ ناشی از بیماری اشان دست و پنجه نرم می کنند.

محققانِ پداگوژیک معتقدند که سنِّ درک و یادگیری فردی است. اما متأسفانه امروزه اینطور تصوّر می شود که بطورِ مثال میزان استعداد و توانائی هایِ کودکان شش یا هفت ساله باید بر یک میزان باشد. مدارس و برنامه هایِ آموزشی بر این اساس پایه ریزی می شود و در نتیجه مشکلاتی برایِ نوآموز و نهایتأ برایِ مدرسه و اولیای مدرسه به وجود می آورد.

به نظرِ مغزشناسان مغز تا سنینِ بیست - بیست و پنج سالگی رشد کرده و کامل می شود. این محققان دست به تحقیقات بسیار پیچیده ای از مغزِ کودکان و نوآموزان زده اند و به نتایجِ بازرو ارزشمندی رسیده اند. از جمله یِ این نتایج این است که مغزِ کودکان مبتلا به ای دی اچ دی معمولأ دو تا سه سال دیرتر از هم سنّ و سالانشان رشد می کند. آنچه این جا حائز اهمیّت است این است که نظامِ آموزشی نتایج تحقیقاتی از این دست را ارج نهاده و اساس کارش قراردهد. ادامه دارد. رباب محب/ هفتم ماه می دوهزارو ده میلادی

اسامی:   ADHD - Gustav Jonsson

مأخذ: شماره 2 ماه می دوهزار و ده Pedagogiska magasinet

باز چاپ مطالب سايت با "لینک" و  ذکر ماخذ آ زاد است

  

 

 

home